affetmenin ağırlığı demek daha doğru olcak
bide affedememek var bilmek ama affettmiş oldugunun bilinmemesi
affetmek bana hep ağır gelmiştir.affedildiklerini sanarlar sadece.onlara her baktıımda ya da her aklıma geldiklerinde önce yaptıklarını düşündüğümden habersiz.her saniye daha da nefret ettiğimden habersiz...şimdiye kadar kimseyi affedemedim.bundan sonra da hiç sanmıorum...
Bazen oluyor affettiğin için kendini affedemiyorsun..
Bu durum daha bir can acıtıyor, bu yüzden affetmeden önce bir hayli düşünmek gerek..
affetmek..hiç yapamayacagım bişey..çünkü affedince kendimi küçük düşmüş hissederim daha fazla..hep derim affetmem ama affetmiş gibi yaparım diye..böyle demişsem elbetteki yaptıgı birşey vardır karşımdakinin bana..
her insan hata yapabilir diyip kolay affedenlerdenim kinim yok öç alma duygumsa hiç yok..normal bir durummu çözemiyorum...
incitmeyen hatayı affetmek büyüklüktür...
vadelidir...kişinin kendisinede karşısındakinede geçici rahatlık verir.aslınmda çoğu kişi affetmez.pusuya yatar...buda bdenin taşıdığı en ağır yük.
affetmek nedir ya intikam alma fırsatı kazanmak diyelim
Affetmek kimin haddine ki ?
affedersin benden uzak ol dersin ama istersin ki yanında olsun ama bunu isteyen kalbindir mantıın ise onun yanında olmasının hayatının hatası olduunu sana sıkılmadan hatırlatır durur.
bayanlar affetmek sadece sevdiğini affetmemek midir?yoksa seni affettim ama uzak ol mutlu ol denme kısmı da var mıdır?
affetmek bi yüktür kabullenme yükü hafiflik affedilendedir
affetmek yani kabul etmek
yaralı bi şekilde devam etmek
bence kadın aslında hiç bi zaman gerçekten affetmez sadece laf etmez ama affetmek ele alınan bir koz gibi
affetmek zor olan
bişey hiç olmamış gibi davranmakta heralde sadece sözde
afetmek hiçbirzaman hafifletmez tam tersine karşınızdakine size 2.bir hata yapması için sonuna kadar kapı açar...
ne yanlış yapsıın nede af dilesin kardeşim ne biçim iş bu ya!
affedilmicek şeyler vardır.bunlar bellidir.örnegin aldatılmak gibi bunu affetmek hiçbirzman erdemden sayılmamalı,bu bi tür kendine güven eksikliğidir.kendine güvenmeyen insan kendine güvenmez ve ne gelirse kimden gelirse kabullenir.affeder ...
affetim kendimi.gülüşlerimden başladım affetmeye, bedenimle devam ettim, sonra sevgimi affettim, ben affettikçe kendimi; kendim bana tebessüme başladı.ama en çok nefretimi affettim ben.acıydı içimde o. "neden bu nefret içimde" dedikçe o bana bahaneler üretiyordu nefretle ilgili.hiç bi şey bilmeyenler, hiç bir şey anlamayanlar gülüyordu benim değişimime.ama ben affetmeye başlamıştım, affetmekle başlamıştım her şeye. İstedim ki bitsin artık içimdeki yas, bitsin, acılar yok olsun.sonra öğrendim her şeyin önce kendini affetmekle başladığını. tek bir dokunuş aldı sanki tüm nefretleri. o dokundu ben affettim, o dokundu ben sevdim, o dokundukça öğrendim ben.
geçmişimi de affettim aslında.silmeden, yok etmeden, parçalamadan... sadece affettim.artık gülümseyerek bakıyorum onlara.uzaktan el sallıyorum hatta." merak etmeyin, ölmedim ben acılarımdan,iyi olun,mutlu kalın" der gibi.mutlu, umutlu ve sevgi dolu olarak bakıyorum artık geleceğe.
aldatılmak varsa ve affedilmiş ben hafiflik az kalır ben asla aldatılmayı affedemem bunu yapamam eksik olan bişeyim varsa bana söylemeli asla başkasında aramamalı affetmem
Aldatılamk.. uzak kalmalı ozaman sevgilerden. kirletiyor temiz duyguları..
Eğer sevgiye ihanet varsa affedilmemeli..
Üzerinden zaman geçince belki ama sıcağı sıcağına olmuyor be gülüm
Affetmek isterdim kendim için ama affetmek o kadar kolay bişey değil affedemiyorsan naparsın peki?